Kodeks karny z 1997 r. przewiduje możliwość popełnienia przestępstwa w trzech formach: przygotowania, usiłowania i dokonania. W doktrynie zwykło się je nazywać pochodem przestępstwa, gdyż stanowią kolejne etapy na drodze do czynu zabronionego. Ich bliższej analizy dokonała Agnieszka Liszewska w książce pt. Formy stadialne przestępstwa, Szczegółowe omówienie zagadnienia form stadialnych znajduje się w książce Agnieszki Liszewskiej pt. Formy stadialne przestępstwa, wydanej przez Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego.

Formy stadialne proporcjonalne

W swojej monografii autorka analizuje proces kształtowania się teoretycznych podstaw odpowiedzialności za formy stadialne przestępstwa. Agnieszka Liszewska zastanawia się też między innymi nad ich relacją z innymi konstrukcjami odpowiedzialności na przedpolu naruszenia dobra oraz przedstawia ich konstytucyjne podstawy. W ramach charakterystyki normatywnej form stadialnych przestępstwa omówione zostaje zagadnienie granic między dokonaniem a zakończeniem czynu zabronionego oraz kwestia odczytania norm sankcjonowanej i sankcjonującej dla form stadialnych usiłowania i przygotowania.

Agnieszka Liszewska zastanawia się nad zakresem odpowiedzialności na przedpolu, szczególnie w perspektywie przestępstw z abstrakcyjnego narażenia. Swoją uwagę poświęca kwestii usiłowania, w tym nieudolnego oraz wskazanych w ustawie przypadków przygotowania.

 W jednej z kluczowych części rozważań autorka, szukając uzasadnienia dla kryminalizacji form stadialnych przeddokonania, sięga po unormowania konstytucyjne, odwołując się do zasady proporcjonalności.

Powyższa zasada wysłowiona została w art. 31 ust. 3 Konstytucji i wyraża następujące warunki ograniczania konstytucyjnych praw i wolności: przydatność, konieczność, proporcjonalność sensu stricto.

W kontekście regulacji karnoprawnych wymagają one jednak rozwinięcia. W pierwszej kolejności Agnieszka Liszewska zaznacza, że przesłanka proporcjonalności sensu stricto powinna być badana w odniesieniu do typu czynu zabronionego w formie dokonania ze względu na niesamoistność karalności przygotowania i usiłowania.  W ramach testu proporcjonalności należy:

• dokonać ważenia dóbr dekodowanych z normy sankcjonującej oraz
• rozważyć rozmiar sankcji grożącej za usiłowanie i przygotowanie.

Penalizacja przeddokonania nie zawsze konieczna

Warunek konieczności należy odróżnić od przesłanki niebezpieczności czynu. Dla tej ostatniej kluczowe znaczenie ma uzewnętrznienie zamiaru popełnienia konkretnego czynu zabronionego przez sprawcę oraz prawdopodobieństwo jego dokonania. Usiłowanie i przygotowanie spełniają warunek społecznego niebezpieczeństwa, ilekroć kryminalizacja dokonania jest uzasadniona.

Należy dodać, że niezwykle istotny jest tu zamiar sprawcy, gdyż w wielu przypadkach to właśnie cel działania świadczy o powstaniu niebezpieczeństwa. Zakup ostrych narzędzi czy zbieranie informacji nie będą obiektywnie bezprawne, chyba że zostaną podjęte w celu popełnienia przestępstwa – podkreśla autorka.

Natomiast analiza potrzeby kryminalizacji usiłowania i przygotowania może zostać przeprowadzona na podstawie przesłanki konieczności. Zasadnicze znaczenie ma tu odpowiedź na pytanie, jakie dobro chcemy chronić i czy jego ochrona wymaga sankcji karnej.

Z punktu widzenia konieczności kryminalizacji inaczej ocenimy usiłowanie zabójstwa, a inaczej usiłowanie nielegalnego posiadania broni palnej.

Prowadzi nas to do wniosku, że karanie przeddokonania niektórych przestępstw może nie być konieczne. Wszystko będzie zależało od wagi chronionego dobra prawnego. Niektóre z nich nie będą wymagały ochrony na wcześniejszym etapie. W tym wyraża się pozytywny aspekt prawa karnego, czyli stanowienie norm w celu ochrony konstytucyjnych praw i wolności.

Klauzule wyłączające karalność usiłowania

Agnieszka Liszewska stawia tezę, w myśl której każdy przypadek kryminalizacji na przedpolu powinien być badany indywidualnie. Taką analizę należy przeprowadzić na etapie stanowienia prawa, co jest możliwe w odniesieniu do przygotowania.

Jednocześnie autorka podkreśla ograniczoną elastyczność polskiego Kodeksu karnego ze względu na zawartą w nim możliwość usiłowania każdego umyślnego typu czynu zabronionego.

W ramach postulatów de lege ferenda Agnieszka Liszewska opowiada się za wyłączeniem karalności usiłowania w niektórych przypadkach za pomocą klauzul o charakterze negatywnym przy poszczególnych typach czynów zabronionych.

Taka zmiana pozwoliłaby przeprowadzać test proporcjonalności oddzielnie dla każdego przypadku. Co do zasady usiłowanie umyślnych czynów zabronionych dalej byłoby karalne, ale ustawodawca mógłby podjąć decyzję o wyłączeniu jego karalności w przypadku niektórych przestępstw.

Opracowała: Lena Orzechowska – studentka prawa na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Cover foto wygenerowano przy użyciu narzędzia Gemini.

Projekt dofinansowany ze środków budżetu państwa, przyznanych przez Ministra Nauki w ramach Programu Społeczna odpowiedzialność nauki II.

Artykuł Penalizacja stadiów przestępstwa musi być proporcjonalna – analizuje prof. UŁ Agnieszka Liszewska pochodzi z serwisu Karne24.com.

Autorka zajęła się zagadnieniem detencji psychiatrycznej, rozumianej jako umieszczenie niepoczytalnego sprawcy czynu zabronionego w zakładzie psychiatrycznym. Jest to środek zabezpieczający określony w art. 93a § 1 pkt 4 Kodeksu karnego.

Art. 93a. § 1 k.k.: Środkami zabezpieczającymi są:
1) elektroniczna kontrola miejsca pobytu;
2) terapia;
3) terapia uzależnień;
4) pobyt w zakładzie psychiatrycznym.

Detencja psychiatryczna orzekana jako środek zabezpieczający w świetle badań aktowych

„Publikując książkę myślałam, że ona pewnie już nie bardzo jest aktualna. W końcu opierałam ją na danych sprzed kilku lat, potem nadeszła nowelizacja prawa w zakresie środków zabezpieczających, a media donosiły o nieprawidłowościach w stosowaniu detencji. Sąd Najwyższy wydał kilka ważnych orzeczeń i wydawało mi się, że standard umieszczania ludzi w szpitalach psychiatrycznych zasadniczo się zmienił” – komentuje dziś dr Pyrcak-Górowska, wracając do 2017 r., gdy to jej książka ukazała się drukiem.

Praca składa się z trzech części. W pierwszej kolejności autorka kreśli genezę, historię i cele stosowania detencji psychiatrycznej. Drugi, główny rozdział książki to analiza modeli orzekania oraz wykonywania detencji psychiatrycznej w świetle obowiązujących regulacji prawnych, poglądów doktryny i orzecznictwa. Rozdział ten zawiera szczegółowe analizy przesłanek stosowania detencji psychiatrycznej, procedury orzekania detencji psychiatrycznej (w tym obrony obligatoryjnej, postępowania dowodowego, składu sądu) oraz jej wykonywania.

Trzecia część książki to wyniki badań empirycznych dotyczących orzekania i wykonywania detencji psychiatrycznej, opracowane na podstawie akt niemalże 200 spraw prowadzonych w latach 2006–2011 w 13 sądach rejonowych w różnych miastach Polski.

„Nie można prowadzić dyskusji o przepisach prawa odnoszących się do detencji psychiatrycznej bez wiedzy o tym, jak w praktyce one funkcjonują i czy spełniają swój cel. Tymczasem w polskiej nauce brak jest wyników aktualnych, szerokich badań
naukowych na ten temat” – czytamy we wprowadzeniu do książki.

dr Małgorzata Pyrcak-Górowska

Autorka podkreśla, że tematyka detencji jest wciąż niezwykle aktualna. „Mamy prawie końcówkę roku 2019, a ja widzę świeże orzeczenie, w którym sąd zdecydował się umieścić bezterminowo w szpitalu psychiatrycznym człowieka, który… kradł prąd” – komentuje karnistka zwracając uwagę na to, że przed sądami i prawnikami jeszcze sporo pracy, by prawidłowo stosować obowiązujące przepisy.

Dr Małgorzata Pyrcak-Górowska jest doktorem nauk prawnych, asystentem w Katedrze Prawa Karnego Uniwersytetu Jagiellońskiego i Katedrze Medycyny Sądowej Collegium Medicum UJ, adwokatem, ekspertką Krakowskiego Instytutu Prawa Karnego.

Wydawcą książki „Detencja psychiatryczna orzekana jako środek zabezpieczający w świetle badań aktowych” jest Krakowski Instytut Prawa Karnego. Kliknij aby zobaczyć więcej informacji o książce.

Foto MPG: Piotr Malec & KIPK
Coverfoto & Bookfoto: KIPK

Artykuł Do szpitala psychiatrycznego za… kradzież prądu. Pilna potrzeba zmian w orzecznictwie pochodzi z serwisu Karne24.com.

Bartosz Brożek przekonuje, że myślenie w prawie polega na ścisłym współdziałaniu intuicji, wyobraźni i języka. Autor analizuje mechanizmy poznawcze prawnika w trzech pierwszych rozdziałach książki, zatytułowanych kolejno: Intuicja, Wyobraźnia, Język.

„Myślenie prawnicze nie jest wyjątkowe. W każdym razie nie jest bardziej wyjątkowe niż sposoby rozwiązywania problemów w innych dziedzinach refleksji” – pisze B. Brożek.

„Powód po temu jest prosty: prawnik jest tylko człowiekiem i ma do dyspozycji ludzkie
narzędzia poznawcze” – dodaje autor. A jednak umysł prawnika różni się np. od umysłu matematyka. Mimo że korzystają z tych samych mechanizmów, ich umysły „karmione są różnymi treściami” – stwierdza prof. Brożek.

Dlatego należy przyjrzeć się bliżej architekturze umysłu prawniczego w świetle ustaleń nauk kognitywnych i filozofii.

„Próba nowego spojrzenia na umysł prawniczy wymaga, byśmy zabili, a przynajmniej uciszyli, swego wewnętrznego epistemologicznego konserwatystę” – zachęca autor.

W książce przytaczanych jest dużo typowo prawniczych przykładów, jak np. dyskusja amerykańskiego sędziego i prawnika o kwalifikacji prawnej samochodu kempingowego: czy jest to dom, czy pojazd? Od rozstrzygnięcia tego problemu zależało uznanie, czy rewizja przeprowadzona w samochodzie, w efekcie której ujawniono narkotyki, była zgodna z prawem (jeśli był to pojazd) czy nie (jeżeli mieliśmy do czynienia z domem).

Bartosz Brożek zauważa, że w omawianej sprawie sąd zastosował metodę wariacji – przez podawanie innych, podobnych przykładów, próbował zmusić prawnika do odpowiedzi na pytanie, czy nakaz rewizji byłby wówczas wymagany, czy nie. „W istocie zatem sąd testuje tu różne intuicje” – konkluduje autor, dodając, że rozumowanie analogiczne (per analogiam) „jest zakorzenione w ludzkiej zdolności do mentalnego symulowania zdarzeń”.

Odwołując się do bogatej literatury zagranicznej autor objaśnia, jak intuicja, wyobraźnia i język przeplatają się, tworząc architekturę umysłu prawniczego. Jedno jest bowiem pewne:

„Zarówno sędzia, jak i adwokat – a także osoba uczestnicząca w procesie ustawodawczym, dogmatyk prawa czy mediator – korzystają z tych samych narzędzi myślenia: intuicji, wyobraźni i języka”.

Książka liczy 274 strony, została wydana na kremowym papierze z oranżową wyklejką, jasna okładka pokryta jest folią przyjemną w dotyku.

Wydawcą książki „Umysł prawniczy” jest Copernicus Center Press.

Bartosz Brożek – prof. dr hab., kognitywista, filozof i prawnik, pracownik Katedry Filozofii Prawa i Etyki Prawniczej na Uniwersytecie Jagiellońskim, członek Centrum Kopernika Badań Interdyscyplinarnych. Laureat licznych nagród oraz stypendiów, m.in. nagrody Narodowego Centrum Nauki (2018), Prezesa Rady Ministrów, Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Fundacji Humboldta, Nagrody Naukowej „Polityki”. Autor kilkunastu książek, m.in. Granice interpretacji (2014), Umysł matematyczny (wraz z Mateuszem Hoholem, 2014) oraz Myślenie. Podręcznik użytkownika (2016).

Foto: Karne24.com

Artykuł „Umysł prawniczy” prof. Brożka: intuicja, wyobraźnia, język pochodzi z serwisu Karne24.com.

Obszerna nowelizacja została uchwalona 20 lipca 2018 r. i wejdzie w życie w ciągu najbliższych tygodni. Przewiduje rozszerzenie karalności wielu typów czynu zabronionego nastawionych na zwalczanie zjawiska posiadania i obrotu dopalaczami.

Istotne zmiany

Ustawa wprowadza m.in. definicję tzw. nowej substancji psychoaktywnej – jest nią każda substancja lub grupy substancji pochodzenia naturalnego lub syntetycznego w formie czystej lub w formie preparatu działającą na ośrodkowy układ nerwowy, stwarzająca zagrożenia dla zdrowia lub zagrożenia społeczne porównywalne do zagrożeń stwarzanych przez substancję psychotropową lub środek odurzający, lub które naśladują działanie tych substancji. Wprowadza także nowe regulacje dotyczące zgłaszania zatruć środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną.

Nowelizacja wprowadza zmiany w wielu przepisach karnych ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U. 2018 r., poz. 1030 tekst. jedn.), co wymagało opracowania zupełnie nowego komentarza do przestępstw narkotykowych i dopalaczy. Książka obejmie wszystkie typy popytowe i podażowe, związane z obrotem, handlem, wytwarzaniem i posiadaniem niedozwolonych narkotyków i dopalaczy.

Skomentowane zostaną także najbardziej kontrowersyjne zagadnienia ogólne, dotyczące np. rozmienia pojęcia „znaczna ilość” substancji psychoaktywnej, umorzenia postępowania w wypadku posiadania narkotyków na własny użytek oraz wymiaru kary.

Prace nad komentarzem

Autorzy komentarza – praktycy wymiaru sprawiedliwości i eksperci zajmujący się prawem karnym, związani z Katedrą Prawa Karnego UJ – kończą właśnie prace nad tekstem komentarza. Redaktorzy portalu Karne24.com podejrzeli ich warsztat pracy.

Prace w Max-Planck-Instituts für ausländisches und internationales Strafrecht

Karniści pracują nad książką w różnych miejscach świata. Jeden z nich napisał do nas ze słonecznej Biblioteki Max-Planck-Instituts für ausländisches und internationales Strafrecht, Freiburg w Niemczech (zdj. powyżej). Inni redagowali tekst podczas przesiadki na Warsaw Chopin Airport czy w trakcie spaceru.

Przerwa na kawę i dalsze redakcje tekstu

Kolejne akapity tworzą się w oczekiwaniu na odlot – Warsaw Chopin Airport

Część autorów wybrała domowe zacisze – jednemu z doktorów towarzyszy ulubiona maskotka, a drugi pracuje w swoim studio otoczony tomami wiedzy karnistycznej.

Ulubiona maskotka inspiruje do dalszej pracy

Twórczość na dwa ekrany w studio jednego z autorów komentarza

Zgodnie z planem wydawniczym książka ukaże się pod koniec 2018 r. Jej wydawcą będzie Krakowski Instytut Prawa Karnego Fundacja. Przedsprzedaż komentarza rozpocznie się w październiku.

Zobacz tekst ustawy i prace nad ustawą w Sejmie.

Foto: KIPK

Artykuł Karalne dopalacze: powstaje komentarz do nowelizacji przepisów pochodzi z serwisu Karne24.com.

Zwyciężyła książka dr. Mikołaja Iwańskiego (Uniwersytet Jagielloński) pt. „Odpowiedzialność karna za przestępstwa korupcyjne”. Książkę wydał Krakowski Instytut Prawa Karnego.

Jedno z wyróżnień zdobył dr Mikołaj Małecki (Uniwersytet Jagielloński) i jego książka „Przygotowanie do przestępstwa. Analiza dogmatycznoprawna”. Drugie wyróżnienie zdobyła także dr Aleksandra Klich za książkę „Dowód z opinii biegłego w postępowaniu cywilnym. Biegły lekarz”.

„Ideą konkursu jest nagradzanie książek, które mają praktyczne zastosowanie w praktyce sądowej” – mówił Włodzimierz Albin, prezes zarządu Wolters Kluwer Polska.

– I to jest niezwykle ważne, żeby książki, które wydajemy, były nie tylko książkami teoretycznymi, ale żeby były to książki, dzięki którym jakość polskiego sądownictwa, orzeczeń, tego co rozumieją z teorii prawa sędziowie  i inni prawnicy, była przekładana na  codzienną praktykę – dodał W. Albin.

– Dla Wolters Kluwer to już czwarty raz okazja do współpracy z Kolegium „Przeglądu Sadowego” oraz Sądem Konkursowym. I jesteśmy niezwykle zadowoleni, że możemy wspierać tak znakomity konkurs, który jako jedyny na rynku wydawniczym prawniczym rzeczywiście łączy zarówno wysokie walory naukowe z walorami praktycznymi – podkreślała Alicja Pollesch, Chief Strategy Officer Wolters Kluwer Polska.

Sędzia Sądu Najwyższego, Prezes Izby Karnej Stanisław Zabłocki zwracał uwagę na przebieg tegorocznego konkursu i naukowe „pochodzenie” laureatów.

„W tym roku konkurs zdominowała szkoła krakowska” – stwierdził sędzia Zabłocki.

– Zwyciężyła znakomita praca pana doktora Mikołaja Iwańskiego poświęcona korupcji, a jedno z wyróżnień zdobyła znakomita praca pana doktora Małeckiego poświęcona dogmatycznym problemom przygotowania jako jednej z form popełnienia przestępstwa – relacjonował S. Zabłocki.

– W tym roku, tak się składa, że nagroda przypadła przedstawicielowi prawa karnego, który podjął niezwykle ciągle aktualny problem korupcji jako przestępstwa i pewnego zjawiska społecznego – stwierdził prof. dr hab. Tadeusz Ereciński, redaktor Naczelny „Przeglądu Sądowego”.

„Jak mówili członkowie Sądu Konkursowego, jest to praca, która powinna być przeczytana nie tylko przez każdego prawnika, ale także przez wiele osób” – o książce dr Iwańskiego mówił prof. Ereciński.

Dr Mikołaj Iwański dziękował za nagrodę wskazując na misję naukowca: – Jestem szczególnie zaszczycony otrzymaną nagrodą. Jest dla mnie niezwykle istotne, że ta nagroda dotyczy książki przydatnej dla praktyki wymiaru sprawiedliwości, bowiem podstawową rolą naukowca zajmującego się dogmatyką prawa jest rola służebna wobec praktyki wymiaru sprawiedliwości.

Więcej informacji o zwycięskiej książce dr. Mikołaja Iwańskiego można znaleźć na stronie wydawcy.

Video: KIPK
Cover-foto: KIPK

Artykuł Książki prawnicze najbardziej przydatne w praktyce wybrane pochodzi z serwisu Karne24.com.

„Pierwotna inspiracja pojawiła się w trakcie prac w Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Karnego, która w kadencji 2009–2013 r. przygotowywała obszerne zmiany w Kodeksie postępowania karnego, wzmacniające elementy kontradyktoryjności. Zmiany te wymagały zaprojektowania także przepisów przejściowych i intertemporalnych. Przygotowując się do tego zadania, uświadomiłem sobie, jak marginalizowana jest w doktrynie prawa problematyka reguł intertemporalnych w odniesieniu do zmian prawa procesowego” – pisze we wprowadzeniu do książki Włodzimierz Wróbel.

„W podręcznikach i systemach prawa karnego procesowego problematyka ta była ledwie wzmiankowana, orzecznictwo sądowe koncentrowało się na interpretacji konkretnych przepisów (…)”.

prof. UJ dr hab. Włodzimierz Wróbel

„Natłok bieżących spraw spowodował, że pomysł na pogłębioną analizę zagadnień intertemporalnych prawa karnego procesowego musiałem odsunąć w czasie i powróciłem do niego dopiero po zapoznaniu się z wydaną w 2016 r. książką prof. Hanny Paluszkiewicz pt. Studia z zakresu problematyki intertemporalnej w prawie karnym procesowym” – pisze autor.

„Bardzo ucieszyłem się z publikacji tej książki, a jednocześnie – po uważnej lekturze przedstawionych w niej rozważań – uświadomiłem sobie, że na poruszane w niej zagadnienia można spojrzeć zupełnie inaczej, przyjmując odmienne założenia teoretycznoprawne i aksjologiczne. To stanowiło ostateczny bodziec, by powrócić do rozpoczętej wcześniej analizy, proponując czytelnikowi alternatywny model rozwiązywania problemów intertemporalnych w prawie karnym procesowym”.

Książka składa się z jedenastu rozdziałów, liczy w sumie 376 strony.

Zawiera również obszerny aneks autorstwa Michała Wantoły: „Wykaz i charakterystyka przepisów intertemporalnych dotyczących polskiego prawa karnego procesowego z lat 1928-2017” – pierwsze tego rodzaju opracowanie w polskiej literaturze procesowej.

Włodzimierz Wróbel jest doktorem habilitowanym nauk prawnych, profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego, kierownikiem Katedry Prawa Karnego oraz Zakładu Bioetyki i Prawa Medycznego na Wydziale Prawa i Administracji UJ oraz sędzią Sądu Najwyższego w Izbie Karnej.

Wydawcą monografii jest Krakowski Instytut Prawa Karnego.

Foto: KIPK & Bartosz Mamak

Artykuł Prof. UJ W. Wróbla nowe spojrzenie na zasady intertemporalne w procesie karnym pochodzi z serwisu Karne24.com.

Odpowiedzialność karna za czyny popełnione za granicą

Monografia „Odpowiedzialność karna za czyny popełnione za granicą” jest kompleksowym omówieniem przesłanek odpowiedzialności karnej za przestępstwa popełniane za granicą.

– Oprócz teoretycznych rozważań, znajdziecie w niej Państwo między innymi odpowiedź na pytanie o sposób konstruowania norm prawa karnego w przypadku przestępstw o charakterze transgranicznym, popełnianych w ramach zorganizowanych grup czy w ramach przestępnego współdziałania – mówi dr Dominik Zając, autor książki.

Autor analizuje przypadki karnoprawnej oceny takich zjawisk jak turystyka aborcyjna, obrót narkotykami czy katastrofy ekologiczne.

Na opracowanie składa się 11 rozdziałów. Trzy z nich, o łącznej objętości niemal 200 stron, mają charakter komentarza do tych przepisów kodeksu karnego, które określają terytorialny zakres stosowania polskiej ustawy karnej. Autor uwzględnia ustalenia poczynione w toku badań nad zasadami ekstraterytorialnego obowiązywania i stosowania norm.

– Dociekania z zakresu teorii prawa, prawa międzynarodowego oraz analizy normatywnej zostały powiązane z konkretnymi rozwiązaniami dogmatycznymi, znajdującymi zastosowanie w praktyce wymiaru sprawiedliwości – podkreśla dr Zając.

Praca zainteresuje naukowców oraz praktyków mających styczność z międzynarodowymi grupami przestępczymi.

Zaprezentowane w książce argumenty mogą zostać wykorzystane w toku rzeczywistych sądowych sporów, których przedmiotem jest odpowiedzialność karna za czyny popełnione poza granicami Polski – czytamy na okładce monografii.

Autorem książki jest dr Dominik Zając – asystent w Katedrze Prawa Karnego Uniwersytetu Jagiellońskiego, aplikant adwokacki, autor blisko 30 opracowań naukowych, w tym artykułów i komentarzy oraz tekstów publicystycznych. Prowadził badania m.in. na Uniwersytecie w Menchesterze oraz w Instytucie Maxa Plancka Zagranicznego i Międzynarodowego Prawa Karnego we Fryburgu Bryzgowijskim. W latach 2014–2017 realizował grant Narodowego Centrum Nauki, dotyczący odpowiedzialności karnej za przestępstwa popełniane za granicą.

Książka „Odpowiedzialność karna za czyny popełnione za granicą” została wydana przez Krakowski Instytut Prawa Karnego we współpracy z Wolters Kluwer SA. Liczy 616 stron.

Video: KIPK

Artykuł Nowa książka o przestępstwach za granicą – kiedy i co nam grozi? pochodzi z serwisu Karne24.com.

Właśnie ukazały się wyniki badań ponad 3500 spraw sądowych dotyczących funkcjonowania tej instytucji w praktyce.

Warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności stanowiło w ostatnich latach stanowiło także centralny punkt zainteresowania reformatorów polskiego wymiaru sprawiedliwości. Duża reforma, która miała odmienić tę instytucję, weszła w życie 1 lipca 2015 r. Jednak już niecały rok później zaczęto korygować przyjęte wówczas rozwiązania, a nowelizacja weszła w życie 15 kwietnia 2016 r. Czy założenia zmian wprowadzanych na przełomie 2015 i 2016 r. zostały zrealizowane? Odpowiedź na to pytanie ułatwia analiza akt sądowych z różnych rejonów Polski – czytamy na stronie wydawcy książki.

Finansowane przez Narodowe Centrum Nauki w Krakowie badania trwały przez niemalże trzy lata, czego efektem jest raport liczący ponad 400 stron.

Zbadano ponad 3500 akt spraw sądowych w 13 miastach w całej Polsce.

Analiza spraw uwzględniała nie tylko czystą problematykę warunkowego zawieszenia wykonania kary, ale brano także pod uwagę inne czynniki m.in. charakterystykę sprawców, tryb postępowania, aktywność obrońcy czy charakterystyczne cechy poszczególnych typów czynów zabronionych. Lektura publikacji pozwoli wyrobić sobie pogląd na temat tego, jak wygląda wymierzanie sprawiedliwości w Polsce w typowych sprawach, które stosunkowo często trafiają przed oblicze wymiaru sprawiedliwości. Zbadano sprawy o jazdę pod wpływem alkoholu, kradzież i posiadanie narkotyków.

Książka „Funkcjonowanie instytucji warunkowego zawieszenia wynikania kary w świetle badań aktowych. Raport z badań” pod redakcją Darii Kucyper, Kamila Mamaka i Wojciecha Płóciennika ukazała się w sierpniu 2017 r. Wydawcą raportu jest Krakowski Instytut Prawa Karnego Fundacja.

Książkę można bezpłatnie pobrać ze strony internetowej wydawcy.

Foto: Bartosz Mamak & KIPK

Artykuł Jak działa orzekanie kary w „zawiasach”? Ukazały się wyniki badań ponad 3500 spraw pochodzi z serwisu Karne24.com.