Zgodnie z informacjami podanymi w treści artykułu, prokuratura pierwotnie oskarżyła kobietę o popełnienie przestępstwa oszustwa. Czyn miał polegać na skasowaniu przez oskarżoną ogórka jako trzech bułek i kilku krówek jako lizaka. Sklep oszacował straty na 4 złote i 52 grosze.

Prokuratura występując z aktem oskarżenia, domagała się warunkowego umorzenia postępowania z rocznym okresem próby oraz naprawienia przez sprawczynię szkody. Kwalifikacja została jednak zmieniona przez sąd z oszustwa na kradzież. Tym samym, ze względu na wartość szkody, czyn ten został zakwalifikowany przez sąd jako wykroczenie i kobieta, po uprzednim nadzwyczajnym złagodzeniu kary, została ukarana naganą.

Wyrok sądu nie jest jeszcze prawomocny – prokuratura zapowiedziała bowiem apelację.

Jako komentarz do sprawy Rzeczpospolita przytacza wyjaśnienia zamieszczone na portalu dogmatykarnisty.pl:

„Oszustwo musi polegać na wprowadzeniu w błąd lub wykorzystaniu błędu osoby ludzkiej, która rozporządzi mieniem na skutek wprowadzenia w błąd. A kasa samoobsługowa polega przecież na tym, że klient obsługuje się sam. Nikt nie rozporządza rzeczą, nie wydaje jej klientowi, wręcz przeciwnie – klient zabiera towar sam, a zabieranie rzeczy to kradzież”

Opinia ta była wielokrotnie podkreślana w mediach przez Autora popularnego bloga, dr hab. Mikołaja Małeckiego. Na jego argumentacji oparto m.in. obszerny artykuł na portalu prawo.pl, poświęcony tematyce kradzieży z wykorzystaniem kas samoobsługowych.

Naukowe omówienie zagadnienia opublikowane zostało na łamach Przeglądu Sądowego – M. Małecki, Kradzież przy użyciu kasy samoobsługowej w sklepie, PS 2022, nr 10, s. 28-43.

Całość artykułu Rzeczpospolitej dostępna jest pod tym linkiem.

Mikołaj Słomka
Foto: PixaBay.com

Artykuł Rzeczpospolita: Sąd ukarał kobietę kasującą tańsze towary za kradzież pochodzi z serwisu Karne24.com.

Jak wskazuje autor artykułu, Raphael Minder, trend ten przybrał wyraźnie na sile po 2015 roku, stając się dla rządzącej partii symbolem wywiązania się z wyborczej obietnicy walki z przestępczością gospodarczą. W efekcie, w aresztach tymczasowych przebywać ma więcej ludzi biznesu, niż miało to miejsce w poprzednich dekadach, gdy środek ten  był zarezerwowany dla podejrzanych o popełnienie brutalnych przestępstw czy też osób, wobec których zachodziło ryzyko ucieczki i ukrycia się przed wymiarem sprawiedliwości.

Zgodnie z doniesieniami autora, część z osób objętych stosowaniem aresztu tymczasowego to przedsiębiorcy będący skonfliktowani z obecną władzą. Przytoczone w artykule okoliczności związane z ich zatrzymaniem i późniejszym aresztowaniem (m.in. dokonywanie zatrzymań w obecności mediów) wskazują na podejrzenie stosowania wobec nich tego środka jako formy politycznych represji.

Opisywany w dzienniku problem to konsekwencja trwającego w Polsce głębokiego kryzysu praworządności. Jak zauważa w wywiadzie dla Financial Times prof. Mikołaj Małecki, Prezes Krakowskiego Instytutu Prawa Karnego, rosnąca liczba aresztów tymczasowych, zatwierdzanych przez sądy bez żadnych obiekcji, stanowi świadectwo ograniczonej niezawisłości sędziów.

Jak podkreśla Prezes KIPK, sędziowie sądów rejonowych mają jedynie 24 godziny, by zdecydować, czy zatwierdzają prokuratorski wniosek o zastosowanie aresztu tymczasowego – a to zbyt mało by przestudiować w pełni akta sprawy. Równocześnie w opinii prof. Mikołaja Małeckiego niektórym polskim sędziom brak odwagi, by powiedzieć prokuratorowi, że we wniosku nie wykazano dostatecznie spełnienia przesłanek do zastosowania tymczasowego aresztu, podczas gdy powinni oddalić wniosek w oparciu o brak wystarczających dowodów.

Problematyka nadużyć w stosowaniu tymczasowego aresztowania w Polsce poruszona została przez prof. Mikołaja Małeckiego również w trakcie ostatniego Europejskiego Kongresu Gospodarczego.

Całość artykułu Financial Times dostępna jest pod tym adresem.

Mikołaj Słomka
Foto: PixaBay.com

Artykuł Financial Times: Polska zapełnia areszty śledcze podejrzanymi w sprawach o przestępstwa gospodarcze. pochodzi z serwisu Karne24.com.

Zacznijmy jednak od tego, czym jest chodnik. Kiedy pojawia się to słowo, intuicyjnie wyobrażamy sobie szarą kostkę brukową, oddzieloną od asfaltowej jezdni krawężnikiem, po której spacerują piesi. Ot, jaki chodnik jest, każdy widzi. I rzeczywiście, wyobrażenie to pokrywało się z dotychczasowym brzmieniem definicji chodnika, zawartej w Prawie o ruchu drogowym. Najnowsze zmiany w ustawie wprowadzają jednak klin pomiędzy tym, czym chodnik jest w rozumieniu potocznym, a tym, czym stanie się w rozumieniu prawnym.

Po wejściu w życie nowelizacji, według słowniczka ustawowego, zawartego w art. 2 Prawa o ruchu drogowym, pod pojęciem chodnik należy rozumieć część drogi dla pieszych przeznaczoną wyłącznie do ruchu pieszych i osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch.

Rozpoczynające powyższą definicję pojęcie drogi dla pieszych również zostało wyłożone przez Ustawodawcę. Należy przez nie rozumieć drogę lub część drogi przeznaczoną do ruchu pieszych i osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch oraz pełnienia innych funkcji, w szczególności zatrzymania lub postoju pojazdów.

Mamy więc, w myśl najnowszych przepisów, wyodrębnione dwa pojęcia – droga dla pieszych, na której poza ruchem pieszych dopuszcza się również zatrzymanie lub postój pojazdów, oraz chodnik, który przeznaczony jest wyłącznie dla ruchu pieszych, przy czym równocześnie – co bardzo ważne i wymaga podkreślenia – chodnik jest częścią drogi dla pieszych.

Do tych dwóch definicji dodajmy jeszcze najnowsze brzmienie art. 47 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który dotąd regulował możliwość zatrzymywania się i postoju (parkowania) na chodnikach. W ustępie 1 tego artykułu, ustawodawca wprowadza następującą normę:

Dopuszcza się zatrzymanie lub postój na drodze dla pieszych kołami jednego boku lub przedniej osi pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 2,5 t, pod warunkiem że:
1) na danym odcinku jezdni nie obowiązuje zakaz zatrzymania lub postoju;
2) szerokość chodnika jest nie mniejsza niż 1,5 m i nie utrudni ruchu pieszych;
3) pojazd umieszczony przednią osią na drodze dla pieszych nie tamuje ruchu pojazdów na jezdni.
Zatrzymanie lub postój możliwe są więc na drodze dla pieszych, pod warunkiem, że szerokość chodnika jest nie mniejsza niż 1.5 m i nie utrudni ruchu pieszych.

To pozostawienie w punkcie 2 pojęcia chodnik nie może być zignorowane jako omyłka Ustawodawcy przy nowelizowaniu prawa. W świetle brzmienia zacytowanego artykułu, należy rozumieć je jako dowód na to, że w intencji Ustawodawcy, na gruncie Prawa o ruchu drogowym, chodnik przestanie być owym potocznym pasem kostki brukowej. Zamiast tego stanie się pojęciem prawnym, oznaczającym część potocznie rozumianego chodnika, o szerokości przynajmniej 1.5 metra. I na tej części nie wolno zaparkować pojazdu.

Dużo musiało się normatywnie zmienić, by w rzeczywistości nie zmieniło się nic. Z tej perspektywy wprowadzoną nowelizację należy skrytykować za odrywanie pojęć od ich pierwotnego znaczenia językowego. Tworzy to stan, w którym Obywatelowi trudniej zrozumieć przysługujące mu prawa oraz nałożone na niego obowiązki. Taki sposób tworzenia przepisów utrudnia również ich interpretację przez osoby, których powinnością zawodową jest egzekwowanie konsekwencji wynikających z braku posłuchu dla obowiązujących norm.

Tekst napisano w oparciu o:

• Ustawa z dnia 5 sierpnia 2022 r. o zmianie ustawy o Rządowym Funduszu Rozwoju Dróg oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2022 poz. 1768)
• Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2022 poz. 988 z późn. zm.).

Autor: Mikołaj Słomka, absolwent studiów prawniczych na Wydziale Prawa i Administracji UJ, ekspert Krakowskiego Instytutu Prawa Karnego Fundacji

Foto: KIPK & Piotr Malec

Artykuł Nadal można parkować na chodniku, ale… nie na chodniku pochodzi z serwisu Karne24.com.